Verslag Heidi / Croix-en-Ternois 16-17 april

Gepubliceerd op 18 april 2022 om 17:50

 

Q1


Potver, erg zenuwachtig maar desondanks is het me gelukt om een bakje yoghurt met fruit en muesli weg te krijgen. 20 min. voor aanvang moesten we opgesteld staan. We waren veel te vroeg, als eerste, maar het team had een bolderkar met aggregaat en bandenwarmers mee, dus we konden daar de boel ook wel goed klaarzetten. Hopla, de poort ging open en we konden de baan op. 
Heerlijk weer, 18 graden en volop zon. Het asfalt is niet al te best met z'n hobbeltjes en bobbeltjes maar grip was er genoeg. Wat ontzettend wennen, hard werken ook. Dat had ik niet zo verwacht. De CB's en Twins vlogen me voorbij.. Ik wist dat ik in het nadeel zou zijn omdat de meesten de baan op hun duimpje kennen en/of getraind hadden. Voor mij waren deze twee kwalificaties ook gelijk training, baanverkenning, alles.. Ik was ontzettend zoekende; naar de lijnen, rempunten, instuurmomenten en moet me ontzettend focussen op het ver kijken. Hoogteverschil zit er ook in. Blinde rechterbocht, dan een mooie snelle linker en dan na een stukje rechtdoor vol in de ankers voor een knijpende rechter in de tweede versnelling. ik probeerde me voor te houden om niet te voorzichtig te zijn, want ik begin vaak wel rustig en heb tijd nodig om te wennen, maar de andere rijders maakten zulke mooie vloeiende bochten, staken me binnen en buitenom voorbij dat ik me erg traag voelde. Maar ik probeerde goed door te gaan en te blijven lachen, proberen te genieten en te leren. Toch voelde het niet vertrouwd en kreeg ik de motor de bochten maar niet door.

Eenmaal afgevlagd reed ik weer terug naar onze tent en dan weet je dat men gaat vragen 'hoe ging het?'. Ik vind dat zo'n moeilijke vraag, omdat dit voor mij echt te kort was en ik compleet nog moet nadenken van hoe de baan loopt en hoe 't uiteindelijk gegaan is. Dus ik antwoord, ja wel goed. (denk ik). Maar je ziet de andere rijders je snel voorbij gaan dus eigenlijk weet je, dat je nog niet op dat niveau zit. En dat knaagt. Vooral als je later de uitslag krijgt en de snelste cb 1.00 rijdt en ik met mijn hoge 1.12 me niet kan kwalificeren voor de wedstrijden morgen. K**, denk ik. Je stapt in dit avontuur met het idee ach, leuk, ervaring op doen en lekker rijden. Als ik ik nee had gezegd op het aanbod van Jarno om dit te gaan doen, wist ik dat ik spijt zou krijgen. Ik had steeds wel de angst 'wat als ik te langzaam ben, wat als ik me niet kwalificeer'. Nou, daar heb je 't dan. Gewoon klote dus. 'Hadden we maar getraind.. '. Jep.. Dat heb ik toch echt wel nodig. Ik hou me groot maar merk dat dit wel zeer doet. Ik weet dat dit mijn eerste meters zijn op deze baan, de andere rijders erg snel zijn en dit een moeilijk circuit is, maar ik moet en zal me kwalificeren. Het moet. Straks geef ik alles. 

Q2


Zenuwachtig en onder druk was ik. Ik denk dat niemand verwacht had dat de kans zou bestaan dat ik me niet zou kunnen kwalificeren, behalve ik zelf. Dat was al m'n grootste angst, dat ze te snel zouden zijn en ik dit niet zou kunnen, maar uiteindelijk weet ik ook dat ik niets moet en dat ik dit doe om te leren en mezelf te verbeteren, progressie boeken. Ik weet dat ik leuk kan rijden, dat er veel meer in zit, maar ik heb geen training hier gehad en heb maar enkel deze twee sessies om me te kwalificeren terwijl ik de baan niet ken. Daarbij heb ik met de Cb al wel 2x op Assen gereden (waar je niks aan hebt hier in croix, echt totaal niet) en dat ging redelijk, maar de CB is nog niet helemaal mijn eigen geworden, ik heb er een haat- liefde verhouding mee, het is nog steeds niet dat gevoel wat ik heb als ik op de zxr400 stap. Als ik op de zxr400 stap, is het direct vertrouwd, gelijk vriendjes. Het voelt nog als onmogelijk om de CB plat te kunnen leggen, ik krijg dat nog maar niet omgezet.

Dus, daar gaan we weer, op naar de 2e kwalificatie. We stonden allemaal in een mooie rij, dat was mooi om te zien. Samen de baan op, iedereen begon rustig, ik probeerde rust in m'n hoofd te houden en te proberen om soepel te rijden maar niet te lief. De eerste paar rondes gingen aardig goed, maar ik kon niet goed voelen wat de motor deed, weinig contact met de motor. Bij het insturen van de bochten probeerde ik m'n arm tegen de tank te krijgen, om de motor te voelen maar dit kost veel inspanning en voor je het weet, zit je alweer hangend in de volgende bocht. Er gingen weer redelijk wat coureurs de baan af, gele vlaggen, etc. Ik werd er onrustig van en raakte uit m'n ritme. Ik ben dus ook even de pit in gereden, even rustig aan, dacht ik. Dries en Jeremy (twee mede cb piloten) reden ook de pit in. Ze wilden me op sleeptouw nemen (super lief) maar het was erg druk toen we de baan op kwamen en deze twee heren behoren tot de toppers van het veld, dus het verschil is nog vrij groot. Normaal gesproken liggen de rechter bochten me beter maar hier niet, de rechter bochten voelen totaal niet vertrouwd, ik durf de motor niet plat te leggen. Het lukt me niet, hoe ik ook probeer op verschillende manieren de bochten aan te snijden of m'n houding aan te passen, het blijft lastig en onwennig. De linkerbochten gaan goed, durf ik ook op het gas en ga ik platter. De andere coureurs gingen me minder snel voorbij, reden minder hard bij me weg, goed teken, dacht ik. Maar ze hebben een hogere bochten snelheid, kennen de baan door en door. Bij mij is het nu alles of niks, meer risico maar niet eraf liggen. De bochten snelheid ging omhoog, in de 3e versnelling was de motor in de bocht soms te onrustig en beweeglijk en zat ik snel in de begrenzing bij het uitkomen en in de 4e versnelling kon ik de bocht niet lekker eruit trekken. Ik begon te klooien, maar ik ging door. Ik heb zo hard gewerkt, zo gepusht. Maar ik maakte nog steeds foutjes, schakelfoutjes, het wilde niet. Ik wist dat ik het niet ging redden, misschien ook maar beter zo. Het verschil is te groot. Ik had moeten trainen de dag ervoor, dit is niet te doen.

Ik kwam gefrustreerd de baan af, in tranen en trok me terug. Niemand die me pusht dit te doen, niemand die zegt dat dit moet. Ik moet dit kunnen van mezelf. Ik had mezelf uiteindelijk een seconde verbetert, maar dit was nog niet genoeg. De range van 115% van de gemiddelde tijd van de eerste 3 coureurs was niet gehaald. Ik baalde gigantisch, het voelde als falen maar tegelijkertijd weet ik dat dit gewoon niet haalbaar was. Dat maakt de frustratie echter niet minder, maar het is zoals het is. Met de aanpassing van de CB hoop ik me te kunnen kwalificeren voor Hengelo. Jarno gaat een verlaagd zitje plaatsen, waardoor ik meer 'in' de motor kom te zitten en meer contact maak met de motor. Ik verwacht dat me dit meer vertrouwen gaat geven. Eerst op naar Assen, 25 april met de oude 636 van René. Ik moet meer meters maken! Kop ervoor en door! 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Theo
5 maanden geleden

Fantastisch dat je het zo verwoord hebt Heidi. Wees niet te hard voor jezelf. Je hebt gedaan wat mogelijk was en dat verdiend alle lof. Voor een eerste keer ben je voor mij volledig geslaagd. Zonder te trainen op Croix gaan rijden is al een overwinning. Groei langzaam aan naar de juiste vorm toe en wordt goede vriendjes met de motor.......je zult zien.....alles komt goed......take care.

Marjan van Essen
5 maanden geleden

Lieve Heidi ,. Heb jouw verhaal gelezen. Begrijp hoe je je voelt maar voor mij ben je een topper echt respect 💚 het gaat jouw vast lukken. Geduld is een schone zaak 😘

Yves Peelman
5 maanden geleden

Kop op Heidi, de volgende in Hengelo ben je er zeker bij. Ikzelf heb 0 ervaring in Hengelo, dus kan mij evengoed overkomen daar. We zien wel wat het gaat worden tot dan.
Grtz yves

Pieter Evers
5 maanden geleden

Hoi Heidi . Op Croix moet je goed gecoacht worden ,dan voel je je zekerder denk ik. Sommige cb's heb ik zo ontzettend plat zien gaan ongelooflijk. Maar die waren erg gevoelig voor de bandenkeuze. Kijk daar eens naar, de organisatie zelf rijdt ook op cb's. Ik denk dat jij met jouw vloeiende rijstijl best hard kan gaan. En supermooi geschreven hoor. 👍

Peter van der Zon
5 maanden geleden

Hoi Heidi, moedig van je om hier op dit moeilijke circuit te gaan rijden. Ook moedig om te moeten toegeven dat je de snelheid niet hebt gekregen. Maar heel moedig om te erkennen dat je in een groeiperiode zit en dat het (te) langzaam beter gaat worden. Ik noem dit respect!
Is dit verhaal goed genoeg voor KJMV-KONTAKT?!
Naar mijn mening wel omdat je meter CB vertrouwd gaat raken. Als je het wilt graag met goede foto’s.

Gijs van Hesteren
5 maanden geleden

Goed opgeschreven, Heidi. Herkenbare emoties en twijfels. Mij lukt het meestal niet om écht hard te gaan. Dat zit grotendeels tussen de oren. Het racen werd voor mij pas leuk nadat ik een knop had omgezet: kijk niet teveel naar het rijden van anderen en wat je naar aanleiding daarvan zou moeten van jezelf, maar ga op zoek naar je eigen rijplezier. Voor mezelf sprekend: nadat ik dat eenmaal gevonden had ging ik vanzelf betere rondjes maken. En als die langzamer zijn dan bij anderen: jammer dan. Volhouden!

Annelies
5 maanden geleden

Heid, wat verwoord je mooi hoe je het beleeft hebt.
Vervelend dat het je zo gefrustreerd heeft.
Vergeet niet om te kunnen rennen moet je eerst leren lopen!!
Je hoeveelste race in deze klasse was het ook alweer?
Owja je eerste…
Vind het echt super stoer van je dat je deze uitdaging aan bent gegaan.
Hoe gaaf dat je dit (samen met je man en gezin) kunt meemaken.
Blijf genieten van alles x😘

Matthieu Blomme
5 maanden geleden

Hey Heidi,
Ik vind het vooral heel dapper van je, ik startte vorig jaar in dit veld en kan je zeggen dat het echt niet simpel is.
Niet opgeven, je amuseren en blijven leren, ik leer nog elke race bij, tot op Hengelo!